درد های علی (ع) بیش از ظرف درک و فهم ماست. داغ غربت علی کوه ها را از هم متلاشی می کند. اما فراق فاطمه تنها علی را داغدار نکرد بلکه چشم فضیلت ها در داغ آن محبوبه پیامبر خون گریست و دیدگان ارزشها همواره گریان آن مظلومه تاریخ ماند.
امروز اگر آسمان دل ما هم ابریست، اگر همای چشمان ما هم به رنج فاطمه و غربت علی بارانیست، این تداوم همان گریستن های حسن و حسین و زینب و کلثوم است. آنان سر در آغوش و شانه پدر نهادند و گریه کردندو امروز ما در فاطمیه ای به وسعت ایران سر بر شانه مظلومیت شیعه می گذاریم و آرام آرام گریه می کنیم.
و به عشق زهرا دل خوشیم و از شهادتش دل خون.
هنوز هم سؤال های ما بی پاسخ مانده است.
مگر فاطمه تنها یادگار رسالت نبود؟
مگر پیامبر هر روز هنگام عبور از برابرخانه ی فاطمه به اهل خانه سلام نمی داد؟
مگر موّدت ذی القربی و توصیه قرآن و اجر رسالت رسول(ص) نبود؟
مگر خدا خشم و رضای فاطمه را خشم و رضای خویش قرار نداد؟
پس چرا آن همه گریه و اشک؟
پس چرا آنهمه بی حرمتی به حریم فاطمه؟
چرا آنهمه جفا بر آل رسول؟
شهر اگر شهر تو نیست پس حمله به آن خانه چرا؟
مرگ جانسوز چرا، دفن غریبانه چرا؟
این روزها ایام مرور اوراق کتاب رنج زهرا است و هر ورق شامل چندین سوگ و سروده و رنج نامه است. سرفصل های این کتاب با واژه هایی همچون پهلو، بازو،سینه،درب سوخته، شعله آتش، میخ در،بستر بیماری و دفن شبانه تدوین یافته است.
هر چند در ایام فاطمیه داغ ما تازه می شود اما مرور بر این فهرست غم، ما را به فاطمه(س) نزدیک تر می کند. جانمان جرعه نوش زمزمه ولا می شود. قلبمان شفافیت زهره زهرا(س) را بهتر لمس می کند. گریه ها شفیع ما می گردند تا در آستان عترت، عژّت یابیم. قطرات اشک در سوگ اهل بیت ما را هم اهل این بیت می کند و مهمان سفره توّلی.
خدا را شاکریم که نعمت غم زهرا را ارزانی ما کرده است.
خدایا! خدایا! یادگار فاطمه(س) را برما برسان تا عقده ای که به طول تاریخ مظلومیت شیعه بر صفحه دل عاشقان زهرا(س) داغی دردناک حک کرده، التیام بخشد.
ای خدای زخم غربت و مظلومیت! ای پروردگار عاشقان ولایت! ای دوست! ای عزیز! ما را فاطمی بدار و مدافع ولایت.
نجوای شبانه
